Podczas blokady twórczej w pracy nad tym filmem, czekając na przypływ inspiracji, reżyserka uświadomiła sobie, że wszyscy przyjaciele, których zamierzała filmować — jej tak zwane muzy — mają ADHD. Dostrzegając związek między swoimi muzami, charyzmatycznymi osobami skupiającymi na sobie uwagę, a powszechnym atakiem na nasze ośrodki uwagi, Van-Huy wykorzystuje ADHD jako fikcyjny temat, wokół którego prowadzi wywiady ze swoimi przyjaciółmi-muzami i organizuje improwizowane działania oparte na tych rozmowach, tworząc to, co nazywa „Action Documentary”.