Wysoce oryginalny dokument, pomyślany zarazem jako making-of i intymny esej wizualny, rezygnuje z jakiejkolwiek narracji fabularnej, by zagłębić się w intymność pracowni pary w Etagnières. Ernest „Nag” Ansorge bierze w nim kamerę i szczegółowo filmuje swoją żonę, Gisèle, podczas jej procesu twórczego. Materiał ukazuje cierpliwość, precyzję i magię jej rąk, gdy pracuje bezpośrednio na podświetlanym stole umieszczonym pod kamerą, skrupulatnie przedstawiając klatka po klatce technikę malowania, rozprowadzania i modyfikowania drobnych ziaren kwarcowego piasku w proszku.