Ta filmowa opowieść nie jest przedstawiona jako próba powstrzymania naturalnego biegu życia, lecz jako sposób na zmierzenie się z nim i pogodzenie się z jego zasadami. Reżyserka Carolina Campo Lupo i Eliana przyjaźniły się od nastoletnich lat, dorastały razem i zawsze sobie towarzyszyły, ucząc się, jak być kobietami, matkami, przyjaciółkami i istotami politycznymi. Pewnego dnia Eliana zachorowała, a Carolina, nie wiedząc, co zrobić, dała jej swoją kamerę filmową, by pomóc im zmierzyć się z niepewnością. Od tego dnia wspólnie zaczęły filmować swoje ostatnie spotkania. Kamera, będąca świadkiem tych chwil, swobodnie krążąca między dorosłymi a dziećmi, towarzyszy im w drobnych momentach życia; codzienność nabiera wymiaru transcendentnego, a miłość jawi się jako jedyna rzecz, która może nas podtrzymać.