Dokumentalny poemat, list wysłany do kogoś, kogo się podziwia. Skomponowany niczym utwór muzyczny, przeplata fragmenty koncertów nakręconych w domu Renée z materiałami archiwalnymi, obrazami jej autorstwa, rysunkami, zdjęciami i wywiadami. Siedzi na ławce w ogrodzie i czeka na nas. Zdradza nam kilka sekretów: opowiada, jak to jest żyć, podróżując tam i z powrotem przez Atlantyk, między Paryżem a Montevideo, swoimi dwiema miłościami. Rodolfo Panzacchi, jej dobry przyjaciel, wpada na herbatę. Rozmawiają o muzyce, o dzieciach, które kochają pizzicato, i o duszy skrzypiec. Rozmawia z drozdem, zdradza sekret partytur elektroakustycznych, a przy fortepianie gra dla nas wspaniałą milongę. Celem tego dokumentu nie jest opowiedzenie o życiu słynnej muzyczki, lecz przybliżenie się do niej na palcach i pozwolenie, by jej dusza — podobnie jak dusza skrzypiec — objawiła się poprzez jej sztukę.