W ostatnich latach moi starsi koledzy i przyjaciele zaczęli odchodzić jeden po drugim. Zastanawiam się, czy sam nie wkraczam w ten wiek, i mam wrażenie, że czas mnie dogania. Otarłem się o śmierć, gdy w 2005 roku zdiagnozowano u mnie raka żołądka, a tę sytuację potrafiłem przeżywać z większym obiektywizmem i akceptacją, niż się spodziewałem. W 2011 roku przeszedłem poważną operację i straciłem struny głosowe. Od tamtej pory niemal co roku przechodzę operację, a to życie na krawędzi jest moim „krajobrazem”. (Nobuhiro Kawanaka)