Ten film to moja odpowiedź jako filmowca na trwające masakry Palestyńczyków. Cud wydarzył się, gdy znalazłem Fatem Hassounę, którą przedstawił mi palestyński przyjaciel. Od tamtej pory pożyczyła mi swoje oczy, aby zobaczyć Gazę, gdzie stawiała opór, dokumentując wojnę, a ja stałem się łącznikiem między nią a resztą świata, z jej „więzienia w Gazie”, jak to nazywała. Utrzymywaliśmy tę linię życia przez ponad 200 dni. Kawałki pikseli i dźwięków, którymi się wymienialiśmy, stały się filmem, który widzisz. Zabójstwo Fatem 16 kwietnia 2025 r. po izraelskim ataku na jej dom na zawsze zmienia jego znaczenie.