Ośrodek Resocjalizacyjny przy Szpitalu Neuropsychiatrycznym „Alexandru Obregia” to mniej lub bardziej utopijna próba ponownego włączenia osób chorych psychicznie do „systemu”, do społeczeństwa. Niezależnie od powodzenia lub porażki tej próby pamięć emocjonalna zachowuje wewnętrzną poezję niektórych prywatnych światów — jako sposób na przetrwanie w chaotycznej i absurdalnej rzeczywistości — a ostatecznie także względność pojęcia „normalności”.