„Table”, nakręcony w 1976 roku, jest celuloidowym odpowiednikiem kubistycznej martwej natury. Tematem jest zwyczajny kuchenny stół, domowy nieład naczyń i przyborów. Przez 15 minut Gehr naprzemiennie wykorzystuje dwa nieznacznie różniące się stałe punkty widzenia, podkreślając poszczególne ujęcia za pomocą niebieskich i czerwonych filtrów (a czasem bez żadnego filtra). Ta prosta, choć żmudna procedura przekształca obraz w jąkającą się, hipnotyczną szamotaninę. Trudny do przyswojenia podczas jednego seansu, „Table” zyskuje przy bliższym poznaniu. W miarę jak uczymy się, jak na niego patrzeć, nasz wzrok błądzi po kadrze, rozkoszując się konkretnymi szczegółami. Niektóre przedmioty pojawiają się jednocześnie w 2 pozycjach, inne wyginają swoje migotliwe formy lub zderzają się z sąsiadami, podczas gdy kilka zdaje się niemal w ogóle „nie poruszać”. — J. Hoberman