Scena otwiera się, gdy Piro leży na łóżku przed górskim krajobrazem. Rzeczywiście, piękna sceneria, ale to tylko panel z fototapetą. Nie próbuje nikogo oszukać, tak samo jak Guzman, gdy mówi, że wyjeżdża tylko na rok. Czy mówi prawdę, czy tylko stara się w to przekonać samego siebie? Jest już prawie spakowany. Brakuje mu tylko dwóch rzeczy: koszulki i odwagi, by się pożegnać. Gdy znajduje jedno i drugie, pożegnanie przeradza się w miłość Piro i Guzmana, jakby robili to po raz pierwszy — na wypadek, gdyby był to zarazem ostatni raz.