To właśnie z architektem Jean-Jacques Deluz odwiedzamy Algier, „jego miasto” od 1960 roku, które opuścił tylko na dwa lata, w najtrudniejszym okresie terroryzmu. Od Kasby, w XIX-wiecznym centrum, przez osiedla Fernand Pouillon i Bab El Oued, aż po nowe miasto Maelma, które dziś zbudował. Czułe, lecz zarazem pozbawione taryfy ulgowej spojrzenie: architektoniczny spacer i spotkania z ludźmi sztuki i kultury: Djamel Allam, kabylskim pieśniarzem, Djamel Amrani, poetą i przyjacielem Jean Sennac, Mohamed Ben Gettaf, dramaturgiem i dyrektorem teatru w Algierze, Souad Delmi-Bourras, młodą projektantką, Boudjemàa Kareche, dyrektorem kina algierskiego, Amine Kouider, dyrygentem, który wznawia działalność opery w Algierii, malarzem Malek Salah i innymi. Spojrzenie na Algierię i Algierczyków, dalekie od stereotypów rozpowszechnianych przez niektóre media; jego celem jest poszukiwanie oznak nadziei, a nie „krwi i łez”.