Jako dziecko Del Carpio zawsze fascynował się dłońmi swojej matki. Z wiekiem zafascynowały go jeszcze bardziej; ma poczucie, że łączą one w sobie wyrafinowanie i jednocześnie przynależność do klasy pracującej. Matka jest bohaterką jego pierwszego filmu krótkometrażowego. To projekt eksperymentalny oparty na prostym pomyśle: ma pokazać za pomocą samych dłoni najważniejsze aspekty swojego obecnego życia. Duchowość współistnieje z surową rzeczywistością starości.