Wielu uważa ruchliwą ulicę İstiklal za miejsce, do którego się przynależy. Jednak w jej strumieniu ludzi nikt nie ma stałego miejsca. Relacja odwiedzających z tą ulicą opiera się na patrzeniu, ale nie na dogłębnym poznawaniu. Bekle Yolu skupia się na różnicy między relacją przechodniów z ulicą a relacją czworga osób, które mają przy niej stałe miejsca. Porównując te relacje, zadaje pytanie, jak te osoby postrzegają siebie nawzajem.