Czas mija i zostawia ślady — na ciele, w pamięci, w kinie. Dziecko dorasta w niepewnym świecie, a jego ojciec, z kamerą w ręku, próbuje uchwycić tę chwilę i zbudować most ku przyszłości. Wśród fragmentów życia, refleksji i pożegnań pojawia się pytanie: jak wychowywać dziecko w czasach naznaczonych upadkiem? Z dala od miejskiego zgiełku, szukając innego sposobu na życie w świecie, reżyser przyjmuje wizytę ojca — człowieka, który niegdyś żył kinem, a teraz nosi w sobie kruchość upływających lat. Między dziadkiem a wnukiem reżyser odkrywa, że sam jest w drodze: wciąż jest synem, a teraz także ojcem. „The skin” to portret miłości jako schronienia, pamięci jako kotwicy i kina jako świadka.