W GLORIA! Frampton zestawia dziewiętnastowieczne zagadnienia ze współczesnymi formami, łącząc dzieło wczesnego kina z wideograficzną prezentacją materiału tekstowego. Te dwa elementy formalne — film i teksty — odnoszą się z kolei do postaci z XIX wieku, babki Frampton ze strony matki, oraz do postaci z XX wieku, jej wnuka, samego filmowca Framptona. Próbując odtworzyć ich relację, GLORIA! staje się nieco komiczną, często poruszającą medytacją nad śmiercią, pamięcią oraz mocą obrazu, muzyki i tekstu, które przywracają przeszłość.