Film ten, utrzymany w duchu Rimbauda, Lautréamonta, Dostoievskiego i Benjamina, a także free jazzu i punku, daje świadectwo niegodziwym politykom kształtującym naszą epokę oraz „piekielnej” naturze pewnych istnień politycznych czy czarnych ciał (imigrantów, emigrantów, robotników, bezrobotnych, studentów...). Jako film mniejszościowy funkcjonuje w krytycznym bezruchu mitycznych i mainstreamowych rzeczywistości, podejmując kwestię buntu i insurekcji: nadmiarów, dezidentyfikacji, niejasnej rekonfiguracji... Poprzez dialektyczne odwrócenie ukazuje nam nieprzyswajalne „nie-miejsca”, utopie, corps-impossibles.