Nasz prezydencki myśliwy przemierza krajobraz, przewraca się na śniegu, wstaje z karabinem i spogląda w górę na zwierzę siedzące na drzewie, którego nie widać w kadrze. Strzela w drzewo, po czym rzuca się na ziemię, by chwycić strąconą zdobycz, domowego kota, i dobić go dzikimi ciosami noża myśliwskiego, podczas gdy jego towarzysze, fotograf i agent prasowy, rejestrują wydarzenie, które będzie szeroko relacjonowane jako męski wyczyn. Teddy wyjeżdża z lasu, a za nim idzie pieszo dwóch towarzyszy, choć wszyscy przybyli tam pierwotnie pieszo. Być może w swoim czasie było to zabawniejsze niż dziś, ale najwyraźniej w tamtych czasach strzelanie do kotów uchodziło za śmieszne. Chodziło przede wszystkim o wykorzystanie drobnej farsy do krytyki politycznej — w tym przypadku łatwości, z jaką Teddy Roosevelt manipulował prasą. Film powstał na podstawie dwóch kadrów z rysunku satyrycznego, który ukazał się w gazecie zaledwie tydzień wcześniej.