Prześladuje nas nie tylko śmierć, lecz także starzenie się. Pei-Hua jest zarysowana niczym rozmyty szkic — szara, nieokreślona, uosabiająca ciche doświadczenie starzejącej się kobiety. Matki często pozostają w jednym miejscu, stając się punktem odniesienia dla dróg swoich córek. Każdy z nas niesie „bagaż podręczny” — niedokończone sprawy lub lekcje, z którymi ma się zmierzyć w tym życiu. Kiedy w końcu odchodzimy, czy te bagaże pozostają? W filmie ogień staje się rytuałem uwolnienia, sposobem na pożegnanie. Życie rzadko bywa czystą radością lub smutkiem, a The Carry-On nie jest wyjątkiem.