María opowiada w pierwszej osobie o podróży swojej matki Adeli z Asturii do Hawany w 1929 roku. Wyrusza ona śladem swojej siostry Segundy, która wyjechała kilka lat wcześniej i z którą Adela była bardzo związana. Adela, podobnie jak jej siostra, dorastała, sprzątając i piorąc ubrania na prao, polu zawsze pokrytym śniegiem, przez co w zimnie nieustannie dokuczał jej ból jajników. Bolesne i obfite miesiączki są dla niej dużym ciężarem, ale dzięki siostrzeństwu i wzajemnemu zrozumieniu Adela pod koniec podróży nabierze pewności siebie, by przejąć kontrolę nad własnym życiem. Opowieść, którą snuje nam María, jest historią migracji — zjawiska, które istniało od zawsze i będzie istnieć nadal. To także cykl — powtarzający się w życiu wielu osób — który ma tylko jedno znaczenie: jest cyklem wyjazdów.