W pierwszym działaniu, które sfilmował, 6/64 Mama und Papa, montaż Krena prowadzi do powstania wielu zazębiających się, ciągłych ujęć; centralne ujęcia powracają niczym leitmotiv, a ruch po okręgu i sieciowość można obserwować w całym filmie. Kren z pieczołowitością splata furię rozgrywającą się przed obiektywem jego kamery w gęste figury geometryczne. Sekwencje ujęć i przeciwujęć następują na przemian, przeskakując tam i z powrotem między pojedynczymi (!) klatkami; przekształcają actionistyczny zamęt w ornamenty, sztywne wzory geometryczne — czasowy odpowiednik tego, co Mondrian zwykł wydobywać na płótnie z przestrzeni. (Peter Tscherkassky)