Każdego dnia Hoan występuje jako „uliczny klaun”, wykorzystując swoje umiejętności fryzjera strzygącego na chodniku, by zarobić na życie i opiekować się matką. Pani Le Thi Hanh cierpi na chorobę Alzheimera i zachowuje się jak dziecko. Jej choroba nie tylko stanowi obciążenie finansowe, ale także odbiera Hoanowi szansę na swobodne życie i realizację marzeń. Mimo choroby pani Hanh zachowuje żywe wspomnienia z Korei Południowej, gdzie niegdyś wiodła szczęśliwe życie z mężem Jeong-minem i ich najstarszym synem Ji-hwanem, zanim doszło do tragedii. Pewnego dnia u Hoana zaczynają pojawiać się objawy utraty pamięci i epilepsji. Zdając sobie sprawę, że nie może już być jedynym opiekunem matki, postanawia zabrać ją do Korei, by powierzyć ją opiece brata — mężczyzny, którego Hoan nigdy nie spotkał.