Poetycki esej filmowy stworzony z domowych archiwów wideo artystów i partnerek, Bianki Arnold i Moss Berke. Łącząc feministyczną filozofię z teorią kina, film podważa normatywne spojrzenie, zacierając granice między podmiotem a przedmiotem. Intymna i zmysłowa kamera staje się przedłużeniem ich relacji — rejestruje chwile miłości, zabawy, przebieranek i refleksji. W duchu Barbara Hammer film jest queerową deklaracją miłości, stworzoną za pomocą światła słonecznego, plastikowych faktur i szeptanych komentarzy z offu. Filmując się nawzajem i przyglądając sobie, tworzą wspólną przestrzeń przemiany, w której codzienne rytuały stają się miejscem spontanicznego queerowego współstawania się.