Podczas trzech nieprzespanych nocy Henrietta przeżywa kryzys psychotyczny, w trakcie którego jej „ja” odłącza się od ciała. Nie mówimy o szaleństwie, lecz o sytuacji wymykającej się spod kontroli. W trzech aktach za pomocą wizualnych metafor przedstawiono zaprzeczenie własnemu „ja”, bezruch ciała oraz rozdzielenie umysłu i ciała. Te doznania osiągają punkt kulminacyjny w delirium Henrietty: wnętrze i zewnętrze jej domu mieszają się, prześladują ją cienie, a ona w końcu wpada w bezdenną spiralę.