Kiedy po raz pierwszy wszedłem do wnętrza Biblioteki Kijowskiego Instytutu Politechnicznego, poczułem się tak, jakbym unosił się pośrodku ośmiopiętrowego atrium, przemieszczając się z poziomu na poziom. Jednak rzeczywistość grawitacji zmusiła mnie do wejścia po schodach i zbadania wszystkich wariantów kompozycyjnych przestrzennego projektu architektów. Wspólnie z tancerzami Yaroslav Kaynar i Anastasia Kharchenko wymyśliliśmy grę: wyobrazić sobie, że nagle znaleźliśmy się na nieznanej planecie. W otoczeniu, o którym nic nie wiemy — co jest miękkie, a co twarde, na czym możemy się oprzeć, a co może nas zranić. W przestrzeni, w której znajome przedmioty — takie jak schody i stoły — mają nieznane zastosowania, które wciąż musimy odkryć. To był punkt wyjścia dla wszystkich improwizacji choreograficznych, podczas których eksperymentowaliśmy z własną grawitacją i zmierzaliśmy ku pewnemu punktowi bezruchu.