Dziewczyna wychodzi, jakby z puszki Pandory, by przepowiedzieć dramat, z którym przyjdzie zmierzyć się ludzkości, płacąc za wszystkie grzechy, które gromadziliśmy przez wieki. Parodiowani reżyserzy kolejno przedstawiają własne ujęcie tego dramatu i odnoszą go do współczesnego życia. Gmatwając się w opozycji między tym, co wieczne, a tym, co przemijające, tym, co przyziemne, a tym, co wzniosłe, całość przeradza się w koktajl absurdalnego i głębokiego poruszenia.