Ezequiel z Trenque Lauquen wierzy, że wciąż szuka Laury na argentyńskiej pampie, lecz krajobraz go dezorientuje i wprowadza w zakłopotanie, stając się coraz bardziej poszarpany i nieciągły: niczym radio, które nie potrafi dostroić się do żadnej stacji. Cięcia montażowe pochłaniają jej świat, wydobywając na powierzchnię archipelag filmowych uniwersów (od L’avventura po Stromboli i La terra trema), i tworzą fatamorganę, która skraca dystans między pampą a śródziemnomorskimi krajobrazami, między rzeczywistością a fikcyjnym obrazem, między dezorientacją dorosłych a wrodzoną i przezabawną mądrością dzieci. Kino jako sztuka znikania, która zawsze pozostawia ślad — kolejny niezatartego ślad jednego z najważniejszych współczesnych filmowców.