Mental Masturbation, krótkometrażowy film nakręcony na taśmie Super 8, któremu towarzyszy znakomita ścieżka dźwiękowa z muzyką trance (element, który powracał we wszystkich późniejszych filmach Manuliego), był punktem wyjścia dla tego, co miało stać się najbardziej cenionym (i znienawidzonym) elementem jego kina: przywrócenia absurdu, by stworzyć atmosferę wolności, w której muzyka (w tym przypadku elektroniczna) stanowi jedyną więź umożliwiającą porozumienie między bohaterami lub między protagonistami a scenerią jego filmów, ukazując relacje człowiek–człowiek i człowiek–natura.