Po prawie sześćdziesięciu latach poszukiwań w praktyce teatralnej i aktorskiej Ewa Benesz decyduje się opuścić Włochy i wrócić do Lublina skąd pochodzi, aby sfinalizować dzieło swojego życia. Lublin to miasto, z którego uciekła podczas stanu wojennego na początku lat 80. Postępująca kruchość i wiek Benesz coraz bardziej utrudniają prowadzenie warsztatów, w których uczestniczą ludzie z całego świata. W rzeczywistości mistrzyni, Ewa Benesz, będzie musiała pożegnać się ze swoimi uczniami, wśród których niektórzy byli z nią związani przez dziesięciolecia. Poszukiwania teatralne i badania Benesz czerpią z tradycji i praktyk, które mogą być przekazywane jedynie osobiście. Istnieje duże ryzyko, że jej wiedza zostanie utracona na zawsze. Również powrót Benesz do Polski i polskiego społeczeństwa ujawnia osobisty ciężar tak długiego życia z dala od rodzinnego domu.