W łazience kobieta się rozpływa. Nie w wodzie, lecz w tożsamości. Ten eksperymentalny film krótkometrażowy rozgrywa się w onirycznej, liminalnej przestrzeni i rozbiera na czynniki pierwsze najbardziej banalne rutyny — załatwianie potrzeb, przebieranie się, mycie — ukazując je przez pryzmat tożsamości. Co spłukujemy, co ukrywamy pudrem i polerowaniem, jakie pozostałości zmywamy z siebie? Film nie oferuje odpowiedzi. Istnieje w przestrzeni między widzem a obrazem, gdzie znaczenie jest nieuchwytne, a poczucie własnego „ja” spływa do odpływu.