Chodzi tu o nic innego jak miłość. O nią właśnie zabiega wspólnota śpiewaków z Wartburga i jej również poszukuje Tannhäuser: z boginią miłości Wenus zaznaje niemal bezgranicznej rozkoszy, a u „czystej” Elisabeth ma nadzieję osiągnąć szczęśliwość. Wahając się między zaspokojeniem a wyrzeczeniem, między winą a buntem, rozdartym między spełnieniem a uniesieniem, w pełni odpowiada gramatyce epoki romantyzmu – a mimo to wciąż przemawia bezpośrednio do nas.