Slavka mieszka w domu u podnóża wzgórza. Zimą przebywa z nią jej matka Miluša. Slavka opiekuje się nią, gotuje, ubiera ją i pomaga jej. Z bezsennością radzi sobie, zajmując się domowymi obowiązkami i drobnymi codziennymi sprawami. Pozwala bezsenności żyć własnym życiem. Kiedy siada, przeszkadza jej cisza. W warsztacie, w którym pracował jej mąż, oprócz pustej przestrzeni i pokrytych kurzem maszyn stoją stosy węgla i drewna na opał. Schodzi po nie. Czasami uruchamia maszynę, choćby po to, żeby usłyszeć jej dźwięk. Rąbie na niej drewno na małe kawałki. Nocą kładzie się, ale wkrótce nadchodzi kolejny poranek, kolejny dzień, który zdaje się nie mieć końca.