Víctor myśli o swoim przyjacielu Mario. Latem 2024 roku Mario był trochę zdenerwowany. Zakochiwał się w Sarze, dziewczynie, którą poznał mniej więcej w tym czasie na Twitterze, i miał skłonność do nadmiernego analizowania... Za każdym razem, gdy zaczynał się nad czymś za bardzo zastanawiać, wychodził na zewnątrz, by odnaleźć spokój i ukojenie wśród natury. Od lat Mario i Víctor rozmawiają o swoich obawach związanych z ograniczeniami i sprzecznościami w relacji między reprezentacją a tożsamością. Ostatnio jednak ich rozmowy skupiają się przede wszystkim na problematyce przedstawiania krajobrazów i natury. Zawsze starają się wyjść poza zachodnie kapitalistyczne ramy, by znaleźć nowe możliwości, nieustannie poszukując owego bezkształtnego, wielkiego obrazu. Mario jest jednak zbyt zakochany, by skupić się na tych tematach tak jak zwykle... myśli tylko o tym, jak bardzo chciałby, żeby Sara była tam z nim: żeby razem patrzyli na ten zachód słońca, żeby dzielili tę samą przestrzeń i czas.