XX wiek marzył o utopii, lecz zamiast tego doświadczył tragedii. Film przygląda się niemal stuletnim zmaganiom łotewskiego artysty i dramaturga Raimondsa Staprānsa, mieszkającego w San Francisco, z próbą zdefiniowania życia i państwowości. Twórcy filmu odtwarzają dokładną replikę jednego z jego obrazów i proszą aktorów o wcielenie się w postacie z jego sztuk. Mając na uwadze symbolicznie naładowany obraz czerwonej stodoły z obrazu, celowo prowokują kłótnie między aktorami, reżyserem i ekipą na temat motywacji postaci, a także alternatywnych działań lub decyzji, które mogli podjąć, lecz tego nie zrobili.