Jako chłopiec reżyser był tego pewien: jego wujek Massimo i Lucio Dalla to ta sama osoba. W filmie zgłębia to niemożliwe podobieństwo — złożone i niezwykłe — które pomogło mu zrozumieć niepełnosprawność wujka. Gdy przygląda się jego codziennemu życiu, powraca Lucio Dalla, śpiewając o samotności, gniewie i wolności.