Przewodniczka turystyczna i niespełniona aktorka towarzyszą czworgu osadzonym w masyw Pollino w poszukiwaniu liczącej sobie setki lat sosny bośniackiej, symbolu odporności. Podróż szybko staje się drogą przemiany, pełną spotkań i zmian, której rytm wyznacza muzyka kształtująca się krok po kroku i stająca się zbiorowym głosem zdolnym połączyć różne ciała, emocje i historie. W surowym, a zarazem pięknym krajobrazie, naznaczonym niespodziewaną solidarnością, wyłaniają się fragmenty skomplikowanych życiorysów, a także otwarte rany i głęboka potrzeba bycia dostrzeżonym i wysłuchanym. Rozmowa, śpiew i nazywanie tego, czego się doświadczyło, stają się sposobem na rozładowanie napięć i ponowne odnalezienie poczucia przynależności — przynajmniej do chwili, gdy nagłe wydarzenie podaje wszystko w wątpliwość. Bo czasami podzielenie się własną historią jest już pierwszym krokiem ku czemuś większemu.