Zagłębiając się w przeszłość i nie stroniąc od wydobytego na powierzchnię bólu, młoda reżyserka rozmawia ze swoją meksykańską matką i palestyńskim ojcem o ich trudnych drogach do Stanów Zjednoczonych. W społeczeństwie, w którym coraz częściej używa się retoryki oczerniającej Meksykanów i Palestyńczyków, reżyserka sięga po kamerę, próbując zmierzyć się z żalem leżącym u źródeł traumy międzypokoleniowej, która odcisnęła piętno na jej relacji z rodziną. Refleksja nad stratą i żalem, które ostatecznie łagodzi pojednanie.