Film, w którym reżyser kieruje kamerę na własne życie domowe i stara się pokazać je „takim, jakie jest”, bez struktury zwykle narzucanej przez tworzenie filmów. Próbuje odzwierciedlić zasadniczą samotność ludzi, życie w zawieszeniu i istnienie pozbawione motywacji. Dorosłe życie ukazane jest w czerni i bieli, a życie jego małego syna, Maxa, w kolorze. Kontrast sugeruje utratę radości, która wiąże się z dojrzałością i wiedzą.