Film opowiada historię pełnego entuzjazmu młodego człowieka, który pod koniec lat 50. podejmuje pracę w fabryce włókienniczej i zakłada, że czeka go obiecująca kariera — protagonista nieustannie porównuje się więc do swojego ulubionego literackiego wzorca, równie ambitnego Juliana Sorela z fresku Stendhala Czerwone i czarne. Rezultatowi brakuje jednak niezbędnej wiarygodności i zdolności wciągnięcia widza w jego świat, a całość pozostaje zbyt wymuszona, ponieważ wybrany okres stał się jedynie nieokreślonym tłem dla miłosnych gierek.