Ponadczasowy, surowy, czarno-biały krajobraz, bezlitosny dla swego mieszkańca, staje się scenerią kosmicznego bólu rozłąki. Już na samym początku ponura, współczesna Dulcynea w wykonaniu Miry Luoti oznajmia, że znalazła sobie innego mężczyznę, a porzucony wędrowiec (Toni „Protoni” Järvinen) pogrąża się w rozmytej strefie przejściowej, która dzwoni w uszach i wygina złamany umysł. Jego towarzyszem i giermkiem zostaje płatny zabójca uczulony na skorupiaki, a wkrótce staje się jasne, że naprawienie dawnych krzywd będzie w zasadzie polegać na zbudowaniu nowego drążka do pole dance.