Pałac kultury Państwowej Fabryki Elektrotechnicznej, czyli vefiņš, został otwarty 1 marca 1960 roku i przeznaczono go na potrzeby fabryki. Dziś jednak nauka została wygnana z tych murów. Co roku, obok największych lokalnych gwiazd muzyki pop, po deskach tej sceny stąpają niezliczone stopy i nogi odziane w pastele, by rozstrzygnąć, która grupa wystąpi w centralnym punkcie Stadionu Daugava podczas Święta Pieśni i Tańca. Tymczasem młody, obiecujący i prowokacyjny dokumentalista Ingmārs Somis przybywa tu, by nakręcić film o „drugiej stronie” tańca ludowego na scenie — o nacjonalistycznym repertuarze, zdartych stopach, oparzeniach słonecznych i bluzkach włożonych w majtki. Postanowił zdemaskować nauczycieli, pouczyć rodziców, wyzwolić tancerzy, zburzyć Pałac Kultury VEF, zdobyć Wielkiego Kristapsa i wejść do łotewskiego kanonu kultury.