Wojna dobiegła końca. Podobnie jak wiele jej przyjaciółek, Sasha Potapova została wdową. Trudno było żyć bez męskiego ramienia, na którym można by się oprzeć, bez miłości i czułości, a jednak nikt nigdy nie widział, by płakała lub popadała w rozpacz. Ze względu na silny charakter współmieszkańcy wsi wybrali ją na przewodniczącą kołchozu. Praca, wraz z troskami i zmartwieniami, pomogła jej niemal zapomnieć o osobistym nieszczęściu i samotności kobiety. A potem się zakochała — miłością gorzką i nieodwzajemnioną, ale mimo wszystko szczęśliwą…