Szaleństwo i anarchizm w L'Air du crime Alaina Klarera są zbyt często tłumione przez samych bohaterów, którzy zapomnieli, jak żyć z wolnym umysłem. „Terroryzm” Eleny i bezcelowa pogoń Roberta to być może czyny irracjonalne, ale ostatecznie wolne, będące formą odrodzenia. Niektórzy jednak nie zdołają znieść tego szaleństwa, przykuci do spójnej struktury niczym Stutz. Film zmierza więc ku liryzmowi. Najpierw za sprawą muzyki Peera Rabena, potem obrazów Hugues’a Ryffela. To gra kolorem i światłem: kontrast między zimną, szarą, metaliczną scenografią i oświetleniem po stronie racjonalności a wzniosłym, niezwykłym błękitem w stronę Jeziora Czterech Kantonów, po stronie nocy, marzeń, wyobraźni, samobójstwa i wolności. Nawet jeśli prosta narracja czasami bierze górę nad szaleństwem filmu, pozostaje on bardzo bogatym debiutem, rozległym freskiem symboli i idei.