Film o końcu świata i końcu rolki papieru toaletowego. W swoim zręcznie żartobliwym dziele nakręconym na taśmie 16 mm filmowiec (i muzyk) Ondřej Vavrečka wspomina, żegna się, a także zastanawia nad granicami postępu. Za pośrednictwem trzech fikcyjnych postaci, z których każda inaczej reaguje na impulsy płynące z otoczenia, jednocześnie uwrażliwia widownię filmową. Czy ból, którego doświadczamy, pozostawi bliznę, czy jedynie bezbarwne wspomnienie? I czy za sto lat ktoś będzie pamiętał starą stację Vysočany? Dzięki swemu poetyckiemu urokowi ten filmowy utwór ma niemal dotykowy charakter; budzi wszystkie zmysły i miejscami nosi ślad Jan Švankmajer, gdyby ten ostatni urodził się zatwardziałym optymistą. Film jako szept wydobywający się z uśmiechniętych ust. (Viktor Palák, KVIFF)