Reżyser zadedykował ten liryczny, epicki film-wyznanie pamięci swojego ojca, który był lekarzem. Bohater filmu, lekarz pogotowia ratunkowego, prowadzi niebezpieczne eksperymenty w poszukiwaniu niezwykle ważnej szczepionki. Żona wierzy w jego pracę, choć córka nie potrafiłaby go zrozumieć. Syn, który ma zupełnie inny charakter niż ojciec, próbuje go chronić. Jednak samozaparcie w imię nauki okazuje się ceną zbyt wysoką. Gdy lekarz jest o krok od odkrycia, traci wszystko, co zgromadził w wyniku dwudziestoletniej pracy. Ta strata jeszcze bardziej zbliża go do syna. Zdjęcia do filmu trwały siedem lat (1985–1992), czyniąc z niego metaforyczne zwieńczenie radzieckiej kinematografii i radzieckiego stylu życia w ogóle.