Ten film dokumentalny pokazuje, jak bardzo różnie wykorzystywano kino w trzech sąsiadujących ze sobą krajach afrykańskich o odmiennym dziedzictwie kolonialnym: Zimbabwe, Mozambiku i Madagaskarze. Po odejściu portugalskich kolonizatorów Mozambik wykorzystywał kroniki filmowe jako kluczowe narzędzie propagandy. Madagaskar bojkotował amerykańskie filmy, dlatego na jego ekranach dominowały filmy francuskie, indyjskie i hongkońskie. Mimo to udało się nakręcić kilka filmów. Sytuacja w Zimbabwe była najgorsza, z tym że tylko ono spośród tych trzech krajów miało sprawnie działające laboratorium filmowe.