Podobnie jak wszystkie filmy turkmeńskiego reżysera Khalmameda Kakabayeva, także ten opowiada o dzieciach i ich pierwszych odkryciach w świecie uczuć i przyrody. Siedmioletni Almaz mieszka w sierocińcu. Jest bardzo samodzielny i rzadko prosi wychowawców o pomoc. Jak wszystkie sieroty, Almaz marzy o tym, by jego rodzice nagle pojawili się w jego życiu. Pewnego dnia spotyka na cmentarzu kobietę opłakującą syna. Zaprzyjaźnia się z nią i pomaga jej uporać się z żałobą.