Wielki sukces po premierze w Opéra-Comique w 1900 roku „powieść muzyczna w czterech aktach i pięciu scenach” Gustave’a Charpentiera (1860–1956) spotkała się z krytyką recenzentów, którzy uznali przedstawienie kobiecego pożądania i bunt bohaterki przeciwko rodzinie za skandaliczne. W tej nowej interpretacji Christof Loy (Salomé), słynący z drobiazgowych inscenizacji, precyzyjnej reżyserii i wyrafinowanej estetyki, dostrzegł pod nowatorskim tematem emancypacji kobiet niewypowiedziany aspekt libretta Charpentiera: toksyczną relację rodzinną, w której uwięziona jest Louise, oraz władzę, jaką wywiera nad nią jej zaborczy, a nawet stosujący przemoc ojciec, przy współudziale matki. Chcąc opowiedzieć tę historię bez osądzania bohaterów, reżyser wciąga widzów w podświadomość Louise, ukazując mroczniejsze oblicze społeczeństwa, które zamiast emancypować córki, oferuje im jedynie tani romans, odwracający uwagę od frustracji związanych z ograniczonymi perspektywami.