Gdy nagły podmuch wiatru wywiewa jej szalik przez okno, Ema opuszcza swoje stanowisko, by go odzyskać. Ten gest uruchamia jednak absurdalną podróż, podczas której jej ulegli współpracownicy wielokrotnie próbują ją powstrzymać. Ema czuje się coraz bardziej odizolowana i pragnie dopasować się do reszty, ale nie chce całkowicie poddać się absurdowi sytuacji.