Irving Rapper jest pod wieloma względami zapomnianym człowiekiem Hollywood. Po tym, jak w połowie lat 30. rozpoczął pracę jako „reżyser dialogów” w Warner Bros., stał się kojarzony z „filmami kobiecymi” studia i zyskał znaczącą pozycję jako jeden z najbardziej konsekwentnych współpracowników Bette Davis, między innymi przy jej największym sukcesie komercyjnym, Now Voyager (1942). Był buntownikiem, który prowadził w studiu pod względem liczby zawieszeń za chroniczną odmowę reżyserowania scenariuszy przekazywanych mu przez kierownictwo, czekając zamiast tego na materiały lepiej odpowiadające jego zainteresowaniom i tematycznym obsesjom. Był również członkiem tajnego bractwa homoseksualnych reżyserów, którzy musieli ukrywać swoją tożsamość i chronić życie prywatne przed potencjalnym publicznym upokorzeniem. Daniel Kremer przedstawia niezbadaną i niezrozumianą historię człowieka o wielkich artystycznych skłonnościach, który w swojej pracy przy filmach skrycie wyrażał swoje najgłębsze pragnienia.