Leo ma zaledwie dwadzieścia lat, ale jego życie jest czarno-białe. Jego dni zawsze zaczynają się o 6:06, od przypadkowych prac i niekończącego się wyścigu po kolejną działkę. Branie narkotyków to nie tylko uzależnienie; to mentalna pętla, która trzyma Leo w wiecznym déjà vu. Za każdym razem, gdy próbuje się wyrwać i uciec, zostaje odesłany do punktu wyjścia. Aż poznaje Jo-Jo, enigmatyczną dziewczynę w jego wieku, która mówi wyłącznie po francusku i prowadzi kampera, jakby przed czymś uciekała. Tak jak on, nosi głębokie blizny. Jo-Jo nie jest więc łatwą drogą wyjścia, lecz chaosem, którego Leo potrzebuje. Ma własne demony i w pewien sposób potrafi zajrzeć w pękniętą psychikę Leo. Razem wyruszają do Portugalii, przemierzając zakurzone, senne krajobrazy, a tam ich dusze łączą się i wreszcie mówią tym samym językiem. Jednak ocalenie siebie nawzajem nie będzie łatwe. Leo zmaga się ze swoim uzależnieniem, podczas gdy Jo-Jo wydaje się o krok od rozpłynięcia się w powietrzu – jakby była tam tylko po to, by wskazać Leo drogę.