Kiedy Anna miała czternaście lat, jej ojciec został aresztowany i oskarżony o bycie tajnym przywódcą włoskiego terroryzmu; lata później został uniewinniony. Po czterech latach spędzonych w więzieniu i piętnastu na wygnaniu Toni Negri stał się światowej klasy filozofem politycznym, a jego aresztowanie było zaledwie jednym z rozdziałów niezwykłego życia. Na Annie ta historia odcisnęła jednak niezatarte piętno, a film staje się opowieścią o traumach dwóch pokoleń, zarówno osobistych, jak i zbiorowych. Anna i Toni spotykają się w Wenecji przed kamerą filmową; nagrywa ich jeden z przyjaciół. Toni wie, że to jego ostatni pobyt w Wenecji — i umiera sześć miesięcy później. Anna, która od jego aresztowania nigdy nie mieszkała z ojcem, próbuje teraz nadrobić stracony czas. I to właśnie w tym nowym wymiarze wspólnej podróży ku wzajemnemu poznaniu obserwujemy, jak za sprawą kilku gestów i starannie dobranych słów znikają ostatnie wątpliwości i nieporozumienia, a prawdziwe znaczenie dwóch tak skomplikowanych życiorysów staje się jasne.